Weblog van Anna Elings
« Alle weblogs | ‹ Bekijk artikelen | ‹ Bekijk profielMoldovan
22 december 2010Allereerst wil ik jullie bedanken voor de lieve reacties! Het is leuk om een bericht te krijgen als je even ver weg bent van thuis.
Vandaag was weer een heftige dag en daarom wil ik er toch nog even een berichtje over schrijven. Ik heb vannacht heerlijk geslapen en vanmorgen werden we weer opgehaald met het busje om verschillende projecten te bezoeken. Toen ik vanmorgen buiten kwam was het heerlijk weer. De zon scheen en natuurlijk lag er nog enorm veel sneeuw, maar de zon was redelijk fel waardoor het een stuk aangenamer was dan de afgelopen dagen.
We begonnen met een bezoek bij een naschoolse opvang, dik een half uur rijden vanaf het hotel. We werden hartelijk ontvangen door de kinderen en de priester van het dorp. Daarna bekeken we kerk waar de priester werkte en vervolgden we onze weg naar een opvangcentrum voor bejaarde mensen. Dit centrum was nog maar net open, waardoor er nu nog maar twee mensen woonden. We hoorden dat het voor veel ouderen, die niet meer voor zichzelf kunnen zorgen, moeilijk is van hun woonsituatie naar een opvangcentrum te gaan. Dit wordt niet gezien als iets positiefs. Het lijkt wel alsof mensen liever wachten op de dood dan dat ze nog een toekomst zien in een opvangcentrum.
Na dit bezoek gingen we weer terug naar de naschoolse opvang. De kinderen hadden het gebouw inmiddels verlaten en er stond een tafel vol eten op ons te wachten. Met een tafel vol eten bedoel ik ook echt een tafel vol eten want de volle borden worden letterlijk op elkaar gestapeld omdat er verder geen plek meer is. Na de lunch gingen we snel door, want we waren (even tussendoor) uitgenodigd op een school waar de kinderen net een optreden gingen geven. We hoorden dat de meeste kinderen nog nooit buitenlanders hadden gezien. De groep die voor ons ging optreden waren kinderen van tussen de tien en vijftien jaar en ze hadden allemaal traditionele kleding aan. Hun laatste act was een traditionele Moldavische dans. Toen we het zagen vonden we het zo leuk (en makkelijk) dat we direct meededen!
Na dit bezoek gingen we door naar het laatste project van deze reis, want morgen hebben we een culturele dag.
Bij dit laatste bezoek gingen we langs vier gezinnen die besmet zijn met tuberculose (tbc).
We hadden mondkapjes en handschoentjes gekregen om onszelf te beschermen. We hadden de groep verdeeld omdat we ons toch wel ongemakkelijk voelden om met de kapjes en handschoentjes zomaar bij vreemde, zieke mensen naar binnen te gaan.
De vader in het eerste gezin stond al buiten toen we aankwamen. We konden ze geen hand geven of enig ander vorm van lichaamscontact, want we moesten juist een beetje afstand nemen. Die man was zo mager! De kleren waren met een riem bij elkaar gehouden. Je kon duidelijk zien dat hij vroeger steviger was geweest. Zijn gezicht was ingevallen en zijn ogen waren groot. Binnen stond zijn vrouw. Het eerste wat ik bij haar zag was een enorme blauwe plek onder haar oog. Ik vroeg onze tolk direct of er sprake was van huiselijk geweld en zij bevestigde dit meteen. Ook vertelde ze dat die man een alcoholverslaving had.
In een hoekje van de kamer zat een jongen van een jaar of negen. Ik kon me niet voorstellen hoe het voor hem moest zijn om in een ziek gezin op te groeien waar zowel de ouders als de kinderen besmet zijn met tbc, waarin huiselijk geweld normaal is (dus wordt hij ook geslagen?) en waar een vader rondloopt die verslaafd is aan alcohol. Wat heeft deze jongen voor toekomst?
We hoorden dat hij gewoon naar school ging en bij gezonde kinderen in de klas zat. Iets wat we ons echt niet konden voorstellen! Hoe kan het systeem van een land zo in elkaar zitten dat zieke kinderen niet goed worden opgevangen, maar wel naar school gaan waar ze andere kinderen zo kunnen besmetten? Het is werkelijk onbegrijpelijk!
Bij het andere gezin stapten we in een hele donkere kamer binnen en hoorden we dat deze mensen geen elektriciteit hebben. Een kamertje van 3 bij 3 met een bank en een tafel. Op de tafel stond een klein kaarsje, wat het enige licht was voor dit gezin. Op de bank zat een vader en naast hem zaten twee kleine kinderen. Een baby en een jongen van een jaar of twee.
De kinderen waren niet besmet, maar de ouders wel. Ik zag de vrouw, ook zij had een blauw oog. Net zoals bij het eerste gezin voelde ik direct weer die kwaadheid naar boven komen. Boosheid tegenover die man. Wat geeft hem het recht om zijn eigen vrouw te slaan?
De man vertelde dat hij naar werk had gezocht, maar dat niemand hem wilde aannemen vanwege zijn ziekte. De kinderen naast hem waren nog niet besmet en ik wilde ze daar zo snel mogelijk weg halen!
Het kamertje was vies en aan de muur hingen allemaal tapijten. Toen ik het huisje uitliep was ik helemaal stil. Het was zo onwerkelijk, zo middeleeuws. Hoe kan je in een kamer zonder licht, zonder verwarming leven terwijl het buiten -10 is? Hoe kun je twee kinderen nou laten opgroeien in een situatie die zo uitzichtloos is dat het eigenlijk een wonder is als zij later een stabiel leven krijgen? Het was echt niet normaal!
In het hele dorp zijn 48 mensen besmet met tbc. Het is een ziekte die niet echt wordt erkend. Mensen ontkennen dat ze de ziekte hebben en willen zich er ook niet voor laten behandelen. Daarbij komt dat als ze zich laten behandelen, ze vaak zo ongezond zijn dat hun lichaam (door bijvoorbeeld grootschalig alcoholgebruik) de medicijnen niet accepteert.
De kinderen die ook besmet zijn gaan naar een normale school omdat ze net als de andere kinderen behandeld willen worden. Daarbij komt wel dat de leraar vaak wel van hun situatie weet en eten van besmette kinderen niet aanneemt, maar van gezonde kinderen wel. Dit zorgt weer voor een scheiding tussen gezonde en besmette kinderen.
De situatie is echt uitzichtloos want eigenlijk wachten de mensen alleen maar tot de dood ze komt halen.
In ons hotel is op de vijfde verdieping een ruimte met een grote tafel met stoelen en een kerstboom. Elke avond, na het douchen, verzamelen we ons hier om de dag te bespreken, te schrijven en te lachen.
Hanneke heeft nu haar gitaar erbij gepakt en ze zingt prachtige liedjes. Ik ga zo lekker naar bed. Morgen is alweer de laatste dag! Wat is de week snel gegaan en wat heb ik thuis veel te verwerken. Ik kan niet geloven hoeveel ik de afgelopen week heb gezien. In dit land zijn zoveel verschrikkelijke situaties en je ziet dezelfde problemen steeds terugkomen: armoede, uitzichtloosheid, alcoholgebruik en huiselijk geweld.
Ik vertelde de anderen vanavond dat ik de afgelopen dagen een bepaald vreemd gevoel heb gekregen. Dit land heeft iets dat niet klopt. Iets geeft mij een naar gevoel. Misschien dat ik meer warmte had gevoeld als ik hier in de zomer was, maar de situaties die ik heb gezien hebben iets vreemds in mij naar boven gehaald. Ik hoop dat ik er morgen nog achter kom, maar ik denk dat ik thuis pas zal beseffen wat het zal zijn.
Friso
24 december 2010, 10:57ha Anna,
dank voor je mooie verhalen!
Ik wens jullie sterkte vandaag en hoop dat er nog een vlucht komt, zodat jullie voor de kerst thuis zijn. Take care! Friso
Emilie
23 december 2010, 22:32Hee lieve an, wauw wat heftig zeg daar in moldavie! Het is echt niet voor te stellen dat er mensen in deze tijd zo moeten leven.. Kan me goed voorstellen dat je daar een naar gevoel bij krijgt.. Ik ben benieuwd naar al je verhalen en verheug me erop je weer te zien!! Liefs eem
Sara
23 december 2010, 12:06Hej lieve zus van mij!
Wat heb jij dat mooi geschreven zeg! maar wel erg heftig allemaal daar in Moldavie.
Ik mis je wel heel veel hoor en ik ben blij dat je snel weer naar huis komt:)
heel veel kusjes van je zusje Sara (L)
Marije
23 december 2010, 10:20Hee lieve Anna,
Wat maak jij in korte tijd veel heftige dingen mee zeg... En wat schrijf je er mooi over! Fijn om je zaterdag weer te zien, dan mag je ons alles 'live' vertellen!
Goede reis terug!
Dikke kus, Marije
Anna Kweri-Bos
23 december 2010, 10:03hey meis,
wow wat een verhalen. Kom ze maar gauw een keertje in real life vertellen, heb zoveel vragen aan je!
Liefs,
Anna
Sanne
23 december 2010, 07:57He anna! Wat heftig... Echt heel bizar en vooral bijna niet voor te stellen. Hoe is het indd mogelijk dat kinderen met tbc in de klas zitten bij gezonde kinderen? Om over het huiselijk geweld te zwijgen.... Fijne dag vandaag en goede vlucht morgen! Is deze reis ook gelijk het eind van je stage? X Sanne
Gerrit Elings
22 december 2010, 23:20Lieve Anna,
Fijn om weer van je te horen. We kijken er naar uit om je te zien en te spreken. In Nederland is het, net als in Moldavië, wit en koud. Dan weet je het vast.
Tot vrijdag.
Liefs,
je papa
mamma
22 december 2010, 23:16Lieve An, Wat heb je vandaag weer veel meegemaakt. Ik hoop dat je wel kunt slapen en in het weekend gaan we je ook eens lekker verwennen. Lieve meid in gedachten ben ik bij je . Dikke knuffel, Mamma
Plaats een reactie
Updates via e-mail
Vul hieronder je gegevens in en je wordt per e-mail* op de hoogte gehouden van nieuwe berichten op deze weblog!
