Weblog van Thijs van de Meeberg

Het Kan!

HOLA!

De teugreis is een eenvoudig verhaal. Zitten of slapen Op het vliegveld snel naar de volgende gate lopen. Slapen of zitten, beetje eten, ontbijten naar de juiste gate lopen en vanaf Madrid de gene voor en naast mij wakker houden.  (Lees: irriteren)

Hoewel Sibrich en ik geprobeerd hebben de turbulentie te negeren door gewoon idealistisch te blijven schaken (zo een piepklein schaakbordje met van die magneetpoppetjes), was de kortste vlucht van Madrid naar onze eigen koude hoofdstad gevoelsmatig de langste. Tjongejonge er kwam geen eind aan, tot Janne meedeelde dat ze de pier van Scheveningen zag....... Dit werd gevolgd door de pieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeep van het vliegtuig dat het riempje ommoest.... De koffers waren er snel en gelukkig van iedereen. Dus de schuifdeur door en daar stond op iedereen wel iemand te wachten. Van de vader van Marieke zelfs een bloem, die mij vanaf de keukentafel tegemoet lacht.

Nou, dit was de terugreis.... Hieruit mag blijken dat er op de reis met mij niks fout gegaan is, dat klopt... Ik heb het geweldig gehad. Het laatste verhaal ging over de dag voor we naar El Alto vanuit La Paz vertrokken. Toen beschreef ik El Alto nog als een voorstad, maar mijn visie is daarop wel veranderd. Ik heb er zo goed als een week samen met Mark in mijn gastgezin geslapen en er is zelden zo goed voor mij/ons gezorgd. Victor en Julia (oprichters Irpanani) waren onze gastouders en het was er vaak erg gezellig. Humorvolle mensen die met geweldige manier werken voor hun (levens)doel, het groter maken en ontwikkelen van Irpanani.

Na twee dagen El Alto (wonen 1 miljoen mensen en het is er vlak..... midden in de Andes ligt een plateau en daar is in de jaren 60 El Alto gesticht) gingen we opbezoek bij de nieuwste locatie van Irpanani (er zijn er twee in twee verschillende wijken te El Alto).

Het gebouw voldeed aan de eisen en daarmee is alles gezegd. Eerder te klein dan te groot en het dak was/is lek, maar aan de werkjes die de kinderen lieten zien kan de missie er uitgevoerd worden. De missie van Irpanani is na mijn mening; zorgen dat kinderen vanaf vier jaar oud tot een jaar of 11, na schooltijd kunnen spelen of huiswerk maken.

Waarom dit in El Alto pas kan nadat Victor en Alejandro (andere oprichter Irpanani) Irpanai hebben opgericht is geen moeilijk, maar wel een triest verhaal.

Veel kinderen moeten thuis meehelpen om te zorgen voor jongeren broertjes en zusje zodat beide ouders kunnen werken, hierdoor hebben ze geen tijd voor huiswerk of zelf te spelen. Iets wat essentieel is voor lichamelijke en mentale ontwikkeling. Er is veel kinderarbeid in Bolivia, ze helpen vaak thuis mee in het huishoud...... op zich discutabel of dit kinderarbeid is, maar tijdens een lunch spraken we een jongetje van zeven jaar oud die met de hand de kleren wast, omdat zijn moeder moet werken. Deze vorm van armoede zie je op het eerste gezicht absoluut niet. De meeste straten betegeld, de kinderen gaan zo goed als allemaal naar school en de huizen van steen. Ik moest echt door de muren heen "leren" kijken om het echte Bolivia te zien. Dit ging al beter toen we bij kindjes van het opgangencentrum thuis mochten kijken. Vier kindjes leefde samen met hun moeder in een huis wat bestond uit twee slaapkamers. De grootste van de twee kleine slaapkamers figureerde ook als keuken. Twee twee persoonsbedden lieten zien dat de broers en zussen gewoon bij elkaar in bed liggen. Bizar en niet te begrijpen... of ja op zich wel te begrijpen. Voor meer ruimte of meer bedden is gewoon geen geld. Maar niet te begrijpen dat het gewoon is voor iedereen die in El Alto woont.

De dag erna bezochten we de andere locatie en hebben daar veel liedjes gezongen, begeleidt op gitaar door Roberto (één van de begeleiders van Irpanani en een bijzonder leuk en goedmensje). Kerstavond werd gezamenlijk gevierd, vooraf aan de uitgebreid maaltijd die zoals altijd bestond uit kip, rijst en aardappelen, hebben we het kerstgevoel (wat iedereen op haar/zijn eigen manier a.d.h.v. iets persoonlijks beschreef) gedeeld en verschillende liedjes gezongen. Na de maaltijd gingen we weer naar ons huis, want zo voelde het gast gezin het meest van de tijd wel.

Kerstochtend was een speciaal ontbijtje, terwijl de straten van El Alto in een bizar snel tempo gevuld werden door het water uit de hemel, zaten Mark en ik aan een ontbijtje met een Boliviaans kerstbrood. Zo zie je maar weer dat kerst veel meer is dan "eten tot je niet meer kan" of een stevige gourmet.

De kerstmis was gericht op kinderen, dit was ook de reden dat ik het erg leuk vond, maar drie uur is wel aan de veel te lange kant :P! Toen kon De Grote Spellen Middag In Bolivia beginnen... Zaklopen, dansen, stoepkrijten, theaterspellen en koekhappen... het was er erg gezellig. Deze middagdag werd afgesloten met een paar potjes volleybal in een heuse sportzaal. Bolivia had inmiddels drie potjes voetbal kansloos verloren (op 3600 meter, op 4000 meter en op 4100 meter bleek Nederland toch elke keer weer een te zware tegenstander). Volleyballen is duidelijk besteed aan de Zuid-Amerikanen, veder heb ik geen commentaar op het feit dat wij kansloos weggespeeld zijn... De opmerking van Mark was in deze ook erg gepast "je moet niet denken, maar zeker weten. Ja!" ("sorry Mark, ik dacht dat deze bal net over het net zou gaan....")

Deze avond werd in het Theologisch centrumpje in het lage La Paz gevierd, bij gebrek aan open winkels werd de maaltijd bij elkaar geïmproviseerd. Macaroni met wat asperges, ham en kerstbrood, normaal brood, boter, jam en een paar blikken tomatensaus. Ondanks dat Sibrich van iedereen het volle vertrouwen kreeg om de paar honderd gram deeg aan de kook te brengen en houden, was dit eens en nooit meer.... De Macaroni was veranderd in een soort onmogelijk eetbaar beton. Hoewel ik mijn vork er niet in kreeg heb ik toch twee keer opgeschept.... Ondanks dit was het een echte kerstavond, met een hoop gezelligheid en goede gesprekken tot vroeg in de morgen aan de keukentafel.

De tweede kerstdag was een dagje uit. Samen met alle medewerkers van Irpanani vertrokken we naar het titikakalakikalkititazoveel meer... een enorm meer. Ongeveer 150 kilometer van La Paz af en 20 kilometer hemelsbreed van Peru af. Na een goeie picknick en een nieuw groepswoord ontwikkeld te hebben (met dank aan Sibrich); "Pelotááá". Vertokken we naar het gastgezin van mij en Mark om heerlijke pannenkoeken te bakken en uiteraard te eten.

De laatste dag ging als een gek voorbij, souvenirs kopen in La Paz en daar ook met Emmy en Mark een heerlijke chocolade taartje gegeten. Echt een heerlijk chocoladetaartje.

Bij Victor thuis was het afscheidfeest, na vele danspasjes, een paar slokjes bier, lokale drank en wijn begonnen de afscheidspeeches... In afscheid nemen ben ik totaal geen held en dat heb ik ook ongegeneerd in El Alto geëtaleerd (geen commentaar).

Hoewel de terugreis om 04.00 uur al zou beginnen, hebben Marieke/Johanna/Gabriëlle, Kristel, Sibrich, Mark en ik met ons gastgezin de bodems van alle aangebroken flessen opgezocht, dit eindige in een voor iedereen leuke laatste avond.

Toen begon de terugreis en is dit verhaaltje net als de wereld rond.

De reis was voor mij gevoel iets te kort, ik zie dit zelf niet negatief want dat zegt alles over hoe de groepssfeer was, de Bolivianen en hoe geweldig het gastgezin. De mensen die de organisatie van Irpanani (ja ik schrijf dit inderdaad elke keer anders) vormt, zorgt voor een grote verbetering voor de kinderen én gezinnen in El Alto.

De mensen die ik daar heb ontmoet zijn stuk voor stuk bijzonder. De werknemers die met een half salaris akkoord gaan, omdat er zo meer docenten kunnen werken. Alejandro die zo ongeveer zijn hele huis elke dag voor de kinderen beschikbaar stelt. Victor die een full-time baan heeft en daarnaast Irpanani steeds meer laat groeien en ontwikkelen. Daniël die twee studies tegelijk doet en zich daarnaast inzet als coördinator van de twee opvangcentra en pas 21 jaar is (wat ik ook ben, maar onze levens zijn op geen enkele manier te vergelijken).

Ik zie het als een groot voorrecht en onbetaalbare verrijking van mijn leven deze mensen ontmoet te hebben, zelfs bij hun te mogen wonen.

Ik kan echt nog hele pagina's vol schrijven over hoe leuk en geweldig het allemaal was... en dat allemaal in het kader van "ik kan niet zo goed afscheid nemen", maar dat s nu ook maar eens afgelopen.

Ik denk namelijk dat ik deze mensen ooit weer eens terug zie. De groep eind januari 2010 en de Bolivianen, hopelijk in een grote, warme, waterdichte speelzaal met veel kinderen en veel werknemers. Ik geloof dat Het Kan!

Veel groeten,

Thijs

La Paz is een plein

Beste, geweldige en lieve allemaal!

Het is nu 22.31 uur en ik ben best wel doodmoe.... Vrijdagavond kwamen we aan op La Paz airport en werden warm onthaald, zeer bijzonder! De vlucht was lang, maar viel me mee....
Zaterdag na aankomst hebben we rustig aangedaan, dagboekje geschreven, gekletst, veel water gedronken... waarom zo rustig_ La paz ligt op 3600 meter hoog en na drie stappen ben ik echt uitgeput en moe... het is te idioot voor woorden dat ik mijn eigen lichaam niet kan beheersen... maar het went!
Morgenoachtend vertrekken we naar een radiostation in El Alto, dit is de arme voorstad van het rijke La Paz. Dit radiostatio is voor en door jongeren... ik ben ergbenieuwd.
We slapen nu op een campus, die de naam ISEAT heeft, maar vanaf morgenavond slapen we in gastgezinnen.. erg spannend! Maar een onvergetelijke ervaring lijkte me...
Over onvergetelijke ervaringen...
Ik zal even drie hoogtepunten van de afgelopen dagen kort samenvatten...

op nummer 1! De voetbalwedstrijd Bolivia'Holanda, die op 3600 meter hoogte op de kleine binnenplaats van ISEAT werd gewonnen door Mark schram en Thijs van de Meeberg... De wedstridjwa slopend en duurde ongeveer 20 minuten, maar het was zo geweldig gezellig!
Zonder één woord hebben vier jongens een kei leuke spel gespeeld en de touwschouwers hebben net zoveel gelachen.. het was echts uper vet! ¨een wedstrijd met meer dan alleen winnars¨.
Op nummer 2! Het plein waar alle regringsgebouwen aan staan, zeg maar een soort binnenhof. Dit plein is mooi en wordt goed onderhouden. Wat mij opviel is dat dit plein heel LaPaz-bolivia laat zien. De rijke genieten van de zon en kletsen wat op de bakjes, de middenklassen speelt met hun kinderen en de armste verkopen lolly´s en ijsjes aan de rijken. Dit was best confronterend... op dit plein waren heel veel duiven en de allerarmste verkochten aan de rijken graankorrels, zodat de rijken de VOGELS konden voeren... Bizar... Zo is het leven in Bolivia.
Nummer 3! De groep, ik heb vandaag veel gelachen en ook leuke gesprekken gehad, deze groep is gewoon leuk!
Woensdag gaan we naar Irpani, het kinderproject... kan nietw achten, hier blijven we tot we weer naar huis toe gaan.
De film gaat goed, heb al leuke interviews gehad en mooie beelden, ik heb er wel vertrouwen in.

Ik denk dat dit de laatse keer internet in Bolivia was...
Dus ik laat in Nederland wel weer wat van mij horen! Bedankt voor de reacties en tot snel alweer!
Hele fijne kerstdagen!
En zonder enige vorm van hoogteziekten, behalve snel moe en conditieloosheid zeg Hasta Pronto!
Weltrusten!
Thijs

Een bijzondere wereld op 4000 meter hoog:

Nog twee nachtjes.... Nog twee nachtjes en veel uurtjes vliegen en wachten en dan zijn we hopelijk veilig aangekomen in één van de hoogste steden ter wereld; La Paz.
La Paz ligt op ongeveer 3500 meter boven de zeespiegel, na twee daagjes La Paz gaan we naar El Alto. El Alto heeft in haar naam al iets met "hoogte" en dat heeft vast iets te maken met het feit dat El Alto op 4000 meter hoogte ligt. Hoe vet is dat? Ik zeg; "zeer vet".
We zullen zien of mijn hoofd, maag en darmkanaal deze challenge aankan, als dat zo is ben ik er blij mee, als het niet zo is kunnen we er weinig aan veranderen.
In Ecuador (waar ik in 2008 stage heb gelopen, www.kinderenvanecuador.nl) zijn de Andes en ik vriendjes geworden dus persoonlijk zie ik geen problemen.
Na twee dagen La Paz, vertrekken we dus naar El Alto.
El Alto is de voorstad van La Paz, maar wel een enorme voorstad, bijna evenveel inwoners als in Eindhoven (hier stopt ook wel ongeveer elke vergelijking). El Alto is ontstaan doordat de originele inwoners van Bolivia/Zuid-Amerika zo een 50 jaar geleden begonnen zijn massaal naar de stad te trekken. Hopend op onderijs, werk, en gezondheidszorg. Deze mensen begonnen aan de rand van la Paz te wonen, omdat ze geen woning konden huren, geen werk vonden, last hadden (nu nog steeds een probleem) van de discriminatie en niet meer terug naar hun afgelegen bergdorpen konden.
Als heel veel mensen dat doen krijg je aan de rand van La Paz een dorp, dat dorpje is inmiddels uitgegroeid tot een flinke stad. (Beetje het Gerwen van Nuenen zeg maar)
El Alto is dus enorm arm, een voorstad met veel werkenloosheid. Grote gezinnen in kleine huisjes. Door de hoogte is het er koud en in plaats van thee drinken de meeste mannen er hun zelfgestookte alcoholische drankje, waardoor er ook alcoholisme heerst, wat zorgt voor andere grote maatschappelijke problemen. De kinderen gaan alleen in de ochtend naar school, maar omdat beide ouders meestal geld moeten verdienen leven zij hele dagen op straat. Kinderen leren dus al jong voor zich zelf zorgen en krijgen weinig aandacht van hun ouders. Dus toen ik de kans kreeg om in deze vrolijke stad mijn kerstdagen te vieren leek mij dat een geweldig plan..... Want?
Nou, tussen twee toppen van de Andes, ergens in de buurt van La Paz, ofwel ergens in El Alto is een Boliviaanse dominee op het idee gekomen om kinderen uit El Alto na hun school op te vangen in een kerkje. Zodat de kinderen rustig huiswerk kunnen maken, kunnen spelen en fruit kunnen eten. Deze organisatie die zich inzet voor kinderen, maar ook voor huiselijkere gezinssituaties draagt de naam; "Irpañani" wat in de taal van de Aymara's (de naam van de originele inwoners van Bolivia) "aan de hand nemen" betekend.
Deze dominee, die Victor heet, is niet alleen een goed iemand, maar ook slim, inmiddels zijn er in El Alto twee locaties van de kinderopvang en komen er per locatie elke dag ongeveer 40 kinderen.
Dit geeft niet alleen de chaos in de buitenschoolse opvang aan, maar ook het belang van deze stichting, die door Bolivianen zelf bedacht, opgezet en uitgevoerd wordt. Niet alleen kinderen en ouders profiteren, maar er is ook weer werkgelegenheid. "Irpañani" heeft verschillende vrouwen in dienst genomen, zo is er een jufvrouw handvaardigheid en zijn er andere pedagogisch medewerkers.
Deze stichting is op zich zelf staand al een geweldig kerstverhaal. Kinderen kunnen weer spelen of voor schoolwerken en dat is natuurlijk van essentieel belang voor kinderen.

Hoewel ik weet dat het moeilijk gaat worden is het iet de bedoeling dat ik de hele tijd mee aan het spelen ben.... Mijn taak is om onze groep bij "Irpañani" op tape vast te leggen en hier in Nederland een mooi filmpje van te maken.
Het is de bedoeling dat deze film de hele groep een klein beetje gaat helpen. Want na de reis wordt er tussen Pasen en Carnaval (40 dagentijd) veel reclame gemaakt voor "Irpañani". Dit zal voornamelijk gaan gebeuren in kerken.
Wij worden ambassadeurs en brengen "Irpañani" door onze eigen ervaring (en de film) onder de aandacht.
Deze hele reis is van 17 december tot 29 december, ik verblijf samen met twee andere groepsgenoten in hetzelfde gastgezin. 12 dagen, 2 volle dage op en neer reizen en 10 dagen lang genieten van de bijzondere wereld op, rond en in de Andes.

Ik hoop jullie toch minimaal één keer via de weblog te "spreken", al is deze hoop waarschijnlijk tegen beter weten in. Ik ken het Boliviaanse internet niet, maar weet wel dat het programma erg vol is.... ik hoop dus dat er mogelijkheden zijn om af en toe via deze weblog wat te laten weten... dus bij deze alvast bedankt voor de reacties .



Veel groeten en een houdoe,
Thijs van de Meeberg

p.s

Veel kerstplezier en aan mijn mama vaag ik of ze tijdens de kerstnachtdienst twee keer zou hard (en vals) zou willen zingen, omdat anders mijn afwezigheid zo opvalt.
Verder wil ik nog de groeten doen aan mijn vrienden en klasgenoten. Ik wil ook mijn vader en zussen bedanken.

Hasta pronto